Odliczam dni do werdyktu, w którym okazać się ma, czy istotnie przyczyna wszelkich moich problemów, trosk i niepowodzeń leży właśnie we mnie. We wrodzonej nieumiejętności przystosowania się do życia w społeczeństwie. Wybiła północ. Zostały cztery dni.
Może mam jakieś zaburzenie w mózgu, jak u mordercy, psychopaty, pierwotny brak empatii. Ale to nie empatii mi brakuje, mam raczej jakąś umiejętność całkowitego odcinania się, wypierania, blokowania w mózgu na konsekwencje, zawsze taka byłam. Wyobrażałam sobie, że to przedłużenie mojej wybujałej fantazji, ale może to coś innego, właśnie jakieś zaburzenie, jakiś feler. Coś, co należy leczyć: między poszczególnymi częściami mojego mózgu są wodoszczelne grodzie, tam, gdzie nie powinno być żadnych podziałów.
[Therese Bohman, Utonęła. Przeł. J. Czechowska]