Gaudi maeror comes

Nowy rok, nowa ja? Czy watro stawiać sobie jakiekolwiek cele? Czy mają sens plany, oczekiwania, po tylu latach rozczarowań? Paraliżuje mnie strach, gdy myślę o przyszłości.

So I am led to one or two choices! Can I write? Will I write if I practice enough? How much should I sacrifice to writing anyway, before I find out if I'm any good? Above all, CAN A SELFISH EGOCENTRIC JEALOUS AND UNIMAGITIVE FEMALE WRITE A DAMN THING WORTH WHILE? Should I sublimate (my, how we throw words around!) my selfishness in serving other people - through social or other such work? Would I then become more sensitive to other people and their problems? Would I be able to write honestly, then, of other beings beside a tall, introspective adolescent girl?

[Sylvia Plath, The Unabridged Journals of Sylvia Plath. Ed. Karen V. Kukil]

Odliczam dni do werdyktu, w którym okazać się ma, czy istotnie przyczyna wszelkich moich problemów, trosk i niepowodzeń leży właśnie we mnie. We wrodzonej nieumiejętności przystosowania się do życia w społeczeństwie. Wybiła północ. Zostały cztery dni.

Może mam jakieś zaburzenie w mózgu, jak u mordercy, psychopaty, pierwotny brak empatii. Ale to nie empatii mi brakuje, mam raczej jakąś umiejętność całkowitego odcinania się, wypierania, blokowania w mózgu na konsekwencje, zawsze taka byłam. Wyobrażałam sobie, że to przedłużenie mojej wybujałej fantazji, ale może to coś innego, właśnie jakieś zaburzenie, jakiś feler. Coś, co należy leczyć: między poszczególnymi częściami mojego mózgu są wodoszczelne grodzie, tam, gdzie nie powinno być żadnych podziałów.

[Therese Bohman, Utonęła. Przeł. J. Czechowska]